Weer een weekje verder

Vorige week zijn we begonnen met de stage. De eerste dagen hebben we meerdere rondleidingen gehad door het ziekenhuis. Het ziekenhuis is het op 2 na grootste ziekenhuis van Indonesië en dat was dan ook te merken; een doolhof was het! Overal in en rond het ziekenhuis liggen patiënten en familieleden op de grond. Het is namelijk zo dat wanneer er een familielid naar het ziekenhuis moet, de hele familie meegaat! De familie zorgt voor de patiënt. De familie maakt maaltijden klaar op een klein kleedje en wapperen met een waaier de patiënt koelte toe. Er is namelijk geen airco.
Het is voor ons als Nederlanders erg lastig om met de warmte ( 35 graden) om te gaan, gelukkig zie je dat de doktoren en fysiotherapeuten er soms ook moeite mee hebben. Vooral de vrouwelijke doktoren/fysiotherapeuten; de zweetdruppels zie je onder de hoofddoeken vandaan komen. Vrijwel alle vrouwelijke werknemers van het ziekenhuis lopen met een hoofddoek op.

Tijdens de rondleiding hebben we verschillende afdelingen gezien; neurologie/ cardiologie/ general/ surgery enz. Overeenkomsten tussen de afdelingen waren dat ze allen een chaos waren. Er zijn geen 1/2 persoonskamers, iedereen ligt naast elkaar, van jong tot oud. Patiënten moeten hun eigen beddengoed meenemen, dat is erg typerend voor het verschil tussen rijk en arm. De 1 heeft een mooi dekbed met de Amerikaanse vlag, de ander een vies dekentje. Het verschil tussen rijk en arm kun je hierdoor goed zien. Dit zie je ook aan het uiterlijk van de patiënt. Graatmager of een welvaartsbuikje. De hele rijke mensen uit Surabaya gaan naar een privékliniek, dit is een soort VIP kliniek, je betaalt daar ongeveer 100 euro per dag. In het Soetomo hospital betaal je 5 euro per dag. Wat een verschil hè? Het idee is dat de hele rijke mensen voor de armen mensen betalen.

In het ziekenhuis was ook een afdeling waar met de hand braces en protheses werden gemaakt. De protheses/braces worden daar op maat per patiënt gemaakt. Overal op de grond en op tafels lagen materialen om de braces/protheses te maken. Een aantal naai, buig en lasmachines waren ook aanwezig. Een man die daar werkte vertelde dat hij ongeveer 45 uur bezig was met 1 brace. Braces zijn dan ook niet goedkoop voor Indonesiërs; 200 euro. Ik denk dat ze in Nederland veel duurder zijn?! Op de werkplaats werden vooral veel braces gemaakt voor een scoliose in de rug ( dit is een vergroeiing van de wervelkolom).

Aangezien het verkeer zo’n chaos is, is er in het ziekenhuis een speciale afdeling waar veel patiënten met verkeersongelukken terecht komen. Ongelofelijk wat je daar allemaal ziet; meervoudige breuken, grote open wonden, hersenbloedingen etc. Het is maar goed dat wij hier niet zelfstandig met de auto/motor rijden, het is levensgevaarlijk.
Wij hebben onze eigen chauffeur, die ons heen en weer naar het ziekenhuis brengt. We zitten dan met z’n achten geplet in een busje. Ik weet wel zeker dat het busje niet door de APK- keuring komt in Nederland…. Gordels, wat zijn dat?

Deze week heb ik op de neurologie afdeling gestaan. Ziektenbeelden die daar voorkomen zijn onder andere; hemiplegie, CVA(herseninfarct) en andere zenuwproblemen. Ik liep met Indonesische studenten mee. De studenten kunnen namelijk beter Engels als de fysiotherapeuten. Meestal deed de fysiotherapeut een behandeling of onderzoek bij een patiënt waarbij de studenten en ik stonden te kijken. De studenten legden dan vervolgens in het Engels aan mij uit wat de fysiotherapeut deed en waarom. Ik heb zelf nog geen patiënt aangeraakt, ik vrees dat dit lastig blijft aangezien ik maar 2 weken op elke afdeling sta en dus geen band kan opbouwen met een patiënt. Ook word ik als blanke soms nog raar aangekeken. De ene patiënt vind het leuk dat er een blanke Westerling is, de ander wil niet dat ik bij de behandeling ben. Over het algemeen zijn de reacties van de patiënten wel leuk. Vooral wanneer ik een paar woordjes Indonesisch probeer te spreken, worden ze enthousiast. De studenten vinden dit overigens ook erg leuk. Ze zijn erg nieuwsgierig naar Nederland. Afgelopen woensdag liep ik met 2 studenten mee ( meisjes van 20 en 22 jaar oud) die mij vol trots vertelden dat ze allebei al een kind hadden van 1 en 1,5 jaar oud. Toen ze 19 jaar oud waren, zijn ze getrouwd. Ik moet me niet voorstellen om nu al getrouwd te zijn en een kind te hebben, een klein cultuurverschil… De gemiddelde leeftijd dat Indonesiërs trouwen is dan ook; 23 jaar voor vrouwen en 25 jaar voor mannen.

Op de polikliniek( een andere afdeling in het ziekenhuis) zie je meer de beelden die wij zien in de particuliere praktijk. De behandelmethodes zijn alleen nog erg achterhaald. Veel apparatuur als stroom, ultrageluid en hydrotherapie worden er gebruikt. Er is nog weinig oefentherapie. Dit is voor ons soms wel lastig omdat wij uit wetenschappelijk onderzoek weten dat therapieën als stroom niet evident zijn.
De enige handeling die de fysiotherapeut in de polikliniek heeft, is het apparaat aanzetten. Wanneer het apparaat aanstaat, word er een wekker gezet en loopt de fysiotherapeut weg om even met de andere fysiotherapeuten te kletsen of te sms’en/bellen. Pas wanneer de wekker afgaat( 15 minuten later), gaat de fysiotherapeut weer naar de patiënt toe om de apparatuur uit te zetten. Vervolgens word de volgende patiënt geroepen. Patiënten komen hier trouwens niet op afspraak. Er staan een heleboel banken op de gang, waarop allemaal patiënten zitten te wachten op hun behandeling. Sommige patiënten zitten al vanaf 07.00 uur s’ochtends te wachten tot dat ze aan de beurt zijn.

Nu genoeg over de stage!

We zijn deze week 1 keer naar school geweest. We hebben een les gevolgd met de eerstejaars fysiotherapiestudenten. Helaas kon de lerares geen Engels. Gelukkig begrepen we nog iets van het college doordat er op de sheets van de PowerPoint Latijnse woorden stonden. Het college ging over het hart (jangung in het Indonesisch).
We zaten in lange schoolbanken, allemaal naast elkaar. Natuurlijk moesten we na afloop van het college met alle studenten op de foto… vermoeiend! We zullen vanaf nu elke week 1 dag school volgen.

Het huis waar we nu zitten bevalt erg goed. We hebben een leuke zithoek, schone keuken en nette kamers. Het zwembad is natuurlijk al helemaal super! Na de stage even afkoelen is ideaal.
Wij eten vrij Westers; s’ochtends en s’middags brood, s’avonds varieert van rijst/pasta/uit eten. Helaas hebben we nog geen aardappels gezien! Ik zou best een bordje met gekookte aardappels, gehaktbal, sperziebonen en jus lusten!

Toen we een keer vroeg thuis waren van stage zijn we erop uitgetrokken en zijn we naar de zogenaamde; ‘ Jembatan Merah’ (rode brug) gegaan. Jeffry had in zijn reisgids gevonden dat dit een belangrijke brug was waar vroeger veel bloed is gevloeid tijdens de slag om Surabaya(1945). Ik moet zeggen dat de brug echt niks voorstelde. Het was ‘gewoon’ een brug die rood geschilderd was. Dichtbij de brug was wel een erg grote mall( winkelketen). In de mall waren ontzettend veel hoofddoeken en traditionele kleden te koop. Ik heb geen Westerse winkel gezien. We kwamen wel ‘ Dokter Fish’ tegen. Dit was een klein kraampje waar 2 bakken met water stonden van een halve meter hoog. In de bakken zaten kleine visjes. Het was de bedoeling dat je met je benen in het water ging zitten en dat de visjes je benen en voeten reinigden. De visjes eten namelijk je dode huidcellen op. Dit wilden wij natuurlijk wel proberen! In het begin was het heel gek dat er ongeveer 100 visjes aan je voeten/benen zaten te sabbelen, maar op een gegeven moment was het zelfs rustgevend. Helaas had ik wel een paar wondjes op mijn benen, dit deed wel zeer. Na 15 minuten was de kuur afgelopen en voelde onze benen weer lekker zacht en gereinigd aan.

Het uitgaansleven hebben we ook al ontdekt in Surabaya! We zijn 2 keer naar een club geweest. 1 Keer naar een Indonesisch bandje in de ‘Colors’ en de andere keer naar de discotheek ‘ Redboxx’. In de Redboxx draaide de nummer 1 dj van Australie!
Beide keren uitgaan waren erg leuk. Het is alleen wel redelijk duur. Voor de entree betaal je tussen de 5 en 10 euro en op alcohol zit veel tax.

Op onze stage werden wij uitgenodigd voor een bruiloft van de zoon van een fysiotherapeute, hier zeiden wij natuurlijk geen nee op! Het was een Javaanse bruiloft, wat een verschil met een Nederlandse bruiloft!
Bruiloften worden hier groot gevierd, er waren ongeveer 1000 mensen uitgenodigd! De bruiloft was in een grote zaal bij de marine van Surabaya. De zaal was erg mooi! Overal stond eten. Het bruidspaar kwam op een troon te zitten waar vervolgens alle 1000 mensen langs liepen om het bruidspaar te feliciteren. Tijdens het eten waren er shows van Chinese draken en traditionele dansen. Allemaal erg leuk om te zien.
Echt, iedereen zou een keer een Javaanse bruiloft moeten zien! GEWELDIG!
Ik wil later ook wel zo’n bruiloft, allerliefste papa en mama?! Haha

Nou dit was hem weer! Dit weekend gaan we naar een safaripark en volgende week loop ik stage op de Surgery ward.

Voor mensen die mij willen bereiken, dit is mijn telefoonnummer:
0062-81331393104
Via belpiraat kun je mij goedkoop bellen, sms’en kan natuurlijk ook( vind ik zelfs leuk)!

Liefs, Laura